
?มนุษย์เราเป็นสัตว์สังคม? จึงไม่แปลกหากว่ามนุษย์เราจะไม่สามารถอยู่ตัวคนเดียวได้ตลอดเวลา ชื่นชอบที่จะได้อยู่กับคนอื่น และยิ่งรู้สึกดีเป็นพิเศษหากว่าได้รักคนอื่นแล้วคนอื่นก็รักกลับมาด้วย
แต่ที่กฎของโลกที่น่าเศร้าอย่างหนึ่งก็คือ ?ถึงแม้ทุกคนจะมีความรัก แต่ก็ใช่ทุกว่าทุกคนจะได้มีคนรัก? ในขณะที่เรามีความรักจึงเป็นไปได้ว่า ในอนาคตนั้นเราอาจต้องจบลงด้วยการเลิกรา หรืออยู่ด้วยกันจนวันสุดท้ายของลมหายใจ ลงเอยด้วยแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น ——————————————————————————————————————— มันอาจเป็นเรื่องน่าเศร้าสำหรับความรักไม่สมหวัง ไม่ว่าจะถูกคนอื่นทิ้ง หรือต้องตายจากกัน เชื่อเถอะว่า ไม่มีอะไรเจ็บและน่าเศร้าไปกว่า ?เรารักตัวเองไม่เป็น? ———————————————————————————————————————
1. คนเราก็แค่เกิดมาพบกันแล้วจากกัน ?มันเป็นเรื่องธรรมดามาก ๆ? ไม่มีใครอยู่กับเรายั่งยืนนานหรอก
2. ถึงแม้จะยังรักกันแค่ไหน การอยู่ด้วยกันตลอดเวลาใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่ดี เพราะเหตุนี้ เราจึงต้องมีพื้นที่ (space) ส่วนตัวกันบ้าง เพื่อบางทีแล้วต้องกลับมาทบทวนด้วยว่า ตอนที่เขาไม่อยู่ เราสามารถดูแลตัวเองได้ดีแค่ไหน (ขาดเขาไปแป๊บเดียว เราก็ไม่ตายนี่!)
3. ไม่มีใครมีสิทธิ์ทำร้ายเราได้ ไม่ว่าร่างกายหรือจิตใจเรา ถ้าเรา ?ไม่อนุญาต? คิดดูให้ดีว่า ที่เราเจ็บ เป็นเพราะเราเปิดโอกาสให้เขาเข้ามาทำร้ายได้ในตอนไหน?
4. สิ่งที่พ่อแม่จะเสียใจที่สุด ไม่ใช่เพราะคนอื่นทำร้ายลูกตัวเอง แต่คือข้อสงสัยที่ว่า ?เหตุใดลูกถึงยอมให้คนอื่นทำร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งที่ลูกก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขพ่อแม่ ซึ่งบางทีแล้วพ่อแม่ยังไม่ตีแม้แต่น้อย?
5. ต่อให้คนอื่นรักเรามากแค่ไหน คนอื่นก็ไม่สามารถช่วยเหลือเราได้ตลอดเวลา เพราะฉะนั้น ความเศร้าที่ก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ เราเท่านั้นที่จะต้องจัดการให้ได้ รับมือกับมันให้เป็น
6. โลกนี้ไม่มีความสุขที่อยู่นาน แต่ความเศร้าก็ใช่ว่าจะอยู่กับเราตลอดกาลเช่นกัน มันก็วนเวียนไปมาเรื่อย ๆ อย่างนั้นแหละ วันไหนที่เรารู้สึกรักตัวเอง เราจะรู้เลยว่าปัญหาเดี๋ยวก็ผ่านไป แต่ถ้าวันไหนที่เราเริ่มอยากฆ่าตัวตาย รู้สึกว่าอยู่ไปก็มีประโยชน์ ท้อแท้ต่อการทำดี เกลียดคนอื่น อยากเอาชนะคนอื่น นั่นไม่ได้เรียกว่ารักตัวเองแล้ว มันคือความไม่เข้าใจความจริงของโลกต่างหาก
7. คนอื่นเข้ามาทำให้รัก พอจบแล้ว บทรักก็จบตาม แต่สำหรับตัวเราที่จะอยู่กับเราไปจนตายนี่สิ ต้องมีความสุขให้ได้โดยไม่จำเป็นว่าจะต้องรั้งคนอื่นไว้กับตัวเองอีก (ก็อย่างที่บอก… คนอื่นเขาก็แค่เกิดมาพบกัน แล้วจากกันไป เรานั้นไซร้อยู่กับตัวเราไปแสนนาน) ไม่มีใครรัก ก็ต้องรักตัวเองให้เป็นนะจ๊ะ จงยืนอยู่บนโลก อย่าแบกโลกไว้กับตัวเอง : )





